ODCINEK 10
- Ja z tobą pogadam. - O czym?
Miałbym cię słuchać, mimo że mnie ignorowałaś?
- Jestem niewidzialny? - Mogłabym spytać o to samo.
Nie żartowałam. To koniec.
Mówiłam ci to sto razy, ale nie chciałeś słuchać,
więc nie wrzeszcz.
Nie masz prawa
oceniać mnie bez względu na to,
z kim się spotykam.
To po co spotkałaś się z moim ojcem?
Żeby wiedział, że to koniec.
Że oboje popełniliśmy błędy.
A ten frajer nie jest błędem?
Mylisz litość z miłością.
Uważaj na słowa.
Ji-ho, nie!
Mówiłem, że więcej nie odpuszczę.
- Zmierzysz się? - Dość.
- Chodź tu. - Proszę cię, przestań.
Przestańcie.
- Nie! - Puść mnie.
- Dawaj. - Przestań.
- Pokaż, na co się stać. - Ji-ho...
- Na co czekasz? - Hej!
Co?
- Zaczekaj na mnie w aucie. - Chodź no tu.
Puść mnie.
Jeong-in.
Jeong-in!
Wracaj tu!
Ze mną sobie pogadaj. To na mnie jesteś wściekły.
- Puść mnie. - Może następnym razem.
Przeginasz pałę.
Nie mieszajmy w to Jeong-in.
Zostań tam.
- Nie! - Puszczaj!
- Porozmawiajmy. - Dawaj.
Puszczaj.
Miesiąc po narodzinach Eun-u...
jego matka znikła.
Byłem wściekły.
Gdy jej szukałem,
obiecałem sobie, że ją porządnie ochrzanię.
Tylko o tym myślałem.
Z czasem zacząłem się zamartwiać.
„A co, jeśli nigdy nie wróci?
Jak mam sam wychować Eun-u?
Będę musiał go oddać do adopcji?”
Załamałem się,
bo zafiksowałem się na tym,
jak beznadziejna jest moja sytuacja.
Dopiero później zrozumiałem,
że miała swoje powody.
Mogła czuć się tak bardzo przytłoczona, że nie potrafię nawet tego pojąć.
Nadal jej nie rozumiałem,
ale gdy zdałem sobie z tego sprawę,
uspokoiłem się.
Chciałem, żebyśmy dali sobie czas nie dlatego,
że jestem wspaniałomyślny
ani najmilszy na świecie.
Gi-seok potrzebuje czasu, żeby to przetrawić.
Nasze zrozumienie nikogo nie obchodzi.
Dla ludzi jestem kobietą z dwoma facetami,
a ty ukradłeś dziewczynę innego.
Dlaczego ludzie nas tak widzą?
Nie chcę tego.
Już szybciej bym się z tobą rozstała.
Nie chcę udawać spokojnej,
gdy w środku się gotuję.
Ty nie umiesz się opanować i zawsze musisz bronić Eun-u,
a ja nie potrafię milczeć, gdy inni
kwestionują moje uczucia i decyzje.
Wolałabym stawić temu czoła,
niż unikać problemu.
To czemu mnie powstrzymałaś?
Bo się wstydziłam.
Dwóch facetów walczy o kobietę.
Przechodnie pomyśleliby, że jestem jakąś księżniczką
albo dziedziczką jakiejś fortuny.
To było idiotyczne.
Idziesz jutro do pracy?
Nie.
Co?
Co u ciebie?
Co cię to obchodzi? Czego chcesz?
Nie bądź taka.
Sam mówiłeś, że musisz się uczyć.
Zdałeś?
Czemu chowasz rękę?
To dyplom?
Nie.
Nie mów, że kupiłeś mi kwiaty.
Po drodze wpadłem na sprzedawcę.
Ile kosztowały?
- Pięć tysięcy wonów. - Czyli dwa.
- Nie, 3000. - Nie musisz się uczyć?
Dużo się dziś uczyłem. Właśnie wracam ze szkoły,
mimo że dziś nie było zajęć.
To dobrze.
Ale co tu robisz?
- Mówiłeś, że ci przeszkadzam. - Kiedy?
Trochę przesadziłem i teraz mi głupio.
Chcę oczyścić atmosferę.
- Masz jakieś pieniądze? - Pieniądze?
Tak, mam resztę
- za kwiaty. - Zatrzymaj ją.
Chodź do mnie na herbatę.
Nie mogę!
Po tym, co się stało ostatnio?
Wolałbym nie.
Akurat.
Wiem o farmaceucie.
Dzięki. Trochę duża.
To na kwiaty.
Dobra.
- Proszę. - Dziękuję.
To...
Gdzie twoja siostra?
Z farmaceutą.
Jego syn to powód do wstydu?
Po co to ukrywać?
Ty nie musisz udawać.
Wiem o tym, ale to jego sprawa,
a nie temat do plotek.
Czemu tak się bronisz?
- Nie robię ci wymówek. - Tego nie powiedziałem.
Ji-ho i...
I co?
Twoja siostra powinna z nim być?
Miłość nie wybiera.
Mieszkasz tu od dzieciństwa?
Tak, od podstawówki.
Pewnie byłeś schludnym chłopcem.
Byłbym, nawet jeśli rodzice nie prowadziliby pralni.
Moja matka lubi czystość i porządek.
Rozumiem.
W kogo się wdałeś?
Moje zalety to mieszanka obojga rodziców,
a wady dobrałem sobie sam.
Dobry z ciebie syn.
Przeciwnie. Sprawiłem im dużo problemów.
- Usiądziemy? - Pewnie.
To miejsce jest dziwnie znajome.
Wracają wspomnienia.
To po prostu znajome miejsce.
Apteka też?
W sumie nigdy nie czułam się tam obca.
Bo przyszłaś pijana.
Nie psuj atmosfery.
Ja to odebrałem inaczej.
Zafascynowało mnie, jaka byłaś niewinna.
Już nie jestem?
Ta cecha się ulotniła.
Gdzieś jest kawa.
Jest tu fajny klimat.
Brakuje tylko drinka.
A chcesz?
Zdarza ci się tu pić?
Może.
Zaczekaj.
Gdzie popełniłem błąd?
Gdy byliśmy razem,
traktowałem ją uczciwie.
Boże.
Fakt, chodziłem do knajp z hostessami
i zdarzyło mi się pić
z kilkoma dziewczynami na imprezach z kumplami.
Ale kto czasem tak nie robi?
No nie? Ty też to robiłeś.
Co to ma do rzeczy?
To o co tutaj chodzi?
Jest logiczny powód, dla którego wybrała Ji-ho?
Woli jego ode mnie.
To Yu Ji-ho.
Przegrałem z Ji-ho. To absurd.
Jestem aż taki żałosny?
W czym Ji-ho jest lepszy ode mnie?
Cholera.
Dlaczego akurat on?
Dupek.
Nie mam racji?
Nic nie mówiłem.
Ten gnój
jest nikim.
Jasne.
Jest niczym.
W porównaniu ze mną jest nikim.
Jasne, kumam.
- Cholera. - Muszę się odlać.
Słucham.
Czego ode mnie oczekujesz?
To znaczy?
Czego tak naprawdę chcesz?
Czemu nie mówiłeś, co powiedziała ci Jeong-in?
Dlaczego?
Powiedziała, że nie chce ślubu.
Czemu o tym nie wspomniałeś?
Jesteś pijany.
Gdy dałeś nam swoje błogosławieństwo,
nawet się wzruszyłem.
Nie wiedziałem, co ci powiedziała,
więc się cieszyłem.
Jak mogłeś mnie tak ośmieszyć?
Zrobiłeś ze mnie pośmiewisko.
Za dużo wypiłeś, wracaj do domu.
Trzeba było powiedzieć mi prawdę.
Nie powinieneś zmuszać mnie do domysłów,
tylko powiedzieć prawdę.
Gi-seok.
Naprawdę chciałeś usłyszeć,
że twoja kobieta cię nie chce od własnego ojca?
Zawsze się mnie wstydziłeś.
Wiem o tym.
Nigdy nie byłeś ze mnie zadowolony.
To też wiem.
Wdałem się w mamę...
więc masz mnie za tchórza.
Myślisz, że jestem głupcem.
Wiem o tym, odkąd pamiętam.
Ojcze,
myślisz tak dlatego, że nie znasz mnie za dobrze.
Nie jestem od nikogo gorszy.
Dla innych ludzi
jestem człowiekiem sukcesu.
Nie jest ze mną tak źle.
To pewnie też brzmi żałośnie.
No tak. Ty nigdy nic nie...
Zawsze wszystko przekręcasz i zaczynasz kpić.
Dlatego powiedziałem, że Jeong-in jest od ciebie dojrzalsza.
Nie jesteś dość rozsądny, żeby się z kimkolwiek żenić.
Ale się ożenię.
Zobaczysz.
Ożenię się z nią za wszelką cenę.
Bez względu na to, co albo kto stanie nam na drodze,
weźmiemy ten ślub.
Jae-in powiedziała mi,
że powinnam być egoistką.
Bo moje prawdziwe uczucia są najważniejsze.
Uznałam, że po prostu chce mnie pocieszyć,
ale to coś więcej.
Tak powinno być.
Więc nie będę się już zadręczać poczuciem winy.
Nie jest wściekły przez brak czasu.
Czuje się poniżony, bo wybrałaś mnie.
Zawiodę się, jeśli cię to przeraża.
Mam się bać, gdy jesteś przy mnie?
Jesteś mądrym facetem.
Powiem to tylko raz,
więc zapamiętaj.
Gdy coś mi nie będzie w tobie odpowiadać,
od razu ci to powiem.
Moje wybuchy złości mogą wydać się bezsensowne
i możliwe, że powiem coś, co zaboli.
Jeśli tak się stanie,
nie myśl, że cię od siebie odpycham.
I nie traktuj mnie jak jajko.
Bo ci przywalę.
Nie powiedziałam tego, żeby cię rozbawić.
To ważne,
więc nie zapomnij.
Dobrze?
Myślisz, jak się z tego wykaraskać.
Całus w policzek, żeby alkomat nic nie pokazał.
PRALNIA PYEONGCHANGSA
Czemu nie odbierasz telefonu?
Co?
Co się dzieje?
Ja...
Boże!
Co ty robisz?
Co się dzieje?
Czekaj.
PRALNIA PYEONGCHANGSA
Boże.
Po co jesteś w bibliotece, skoro siedzisz w telefonie?
Chciałaś się tu spotkać.
Co ci dadzą drogie, zagraniczne studia,
gdy są praktycznie bezwartościowe?
Znajdę jakąś pracę, nie martw się.
Za bardzo przeceniasz swoje talenty.
To jedno,
a teraz powiedz, z kim spotyka się Jeong-in.
- Skąd mam wiedzieć? - Proszę cię.
Nie znam go za dobrze.
Powiedz, co wiesz.
Jesteśmy u niej w pracy, więc sama ją spytaj.
Lepiej mi powiedz, zanim ojciec sam się o tym dowie.
Jak mam jej pomóc, skoro nic nie wiem?
Myślisz, że jej to wybaczy?
Widziałaś, jak zareagował.
Tak się wściekł, że zapomniał nakrzyczeć na ciebie.
Kim on jest?
No mów!
- To farmaceuta. - Co?
Są w tym samym wieku.
Więcej nie wiem.
- Czyli... - Głodna jestem. Chodźmy coś zjeść.
Zaczekaj!
Jae-in!
Kiedy mogę wpaść po swoje ciuchy?
Czemu Jeong-in się tak zachowuje? Nic nie rozumiem.
Wydusiła z siebie tylko tyle,
że jakiś mężczyzna jej się podoba.
Myślisz, że między nimi do czegoś doszło?
- Mam to gdzieś. - Weź...
Daj jej spokój.
Jeong-in zawsze wie, co robi.
Wiem o tym.
Ale zwykle nic przede mną nie ukrywa,
dlatego to takie dziwne.
Spróbuj coś z niej wydusić.
Wybadaj sytuację.
Sprzeciwisz się, jeśli wyda ci się nieodpowiedni?
Jeśli będzie trzeba.
Tata na pewno, ale ty?
Nie pozwolę córce dokonać złego wyboru.
Niby jak?
Co tak patrzysz?
Zawsze miałaś otwarty umysł, więc to dziwna zmiana.
Nie w twoim stylu.
Przecież nic nie powiem.
Po prostu jestem ciekawa.
No właśnie. Wiem, że taka nie jesteś.
Twoja mama cię nie ochrzani, jeśli się dowie?
Zniosę to.
Gorzej z tatą.
Jest strasznie porywczy.
Dochodzi do rękoczynów?
Nie.
Ale kto wie,
może zmieni repertuar.
Mógłby pobić faceta córki?
Martwisz się o siebie, a nie o Ji-ho, co?
Ja tylko...
Za dużo sobie dopowiedziałaś.
Skoro tak twierdzisz.
Pocałuj mnie i po tobie.
Pięć dań wystarczy dla wszystkich?
- W razie czego się podzielimy. - Dobra.
To wszystko. Bez napojów.
Trzy kanapki ze stekiem i dwie z bulgogi.
I sałatka. Wszystko na wynos?
- Tak. - Tak.
- Dziękuję. - Proszę zaczekać.
Proszę jedną hawajską i jedną klasyczną.
Serduszko przy imieniu Gi-seoka znikło.
Trzymaj.
Co to?
Prezent od Eun-u.
Co to za Eun-u?
Syn Ji-ho?
Czyli te książki o dinozaurach...
Tak. Zrobiłam się podstępna.
Książki dla siostrzeńca? Błagam cię.
- Słucham. - Dawno nie rozmawialiśmy.
Cześć.
Zdziwiłaś się, że tak nagle się odezwałem?
Spodziewałam się tego.
Nie mam dużo czasu, zaraz zaczynam program.
Mogę ci jakoś pomóc?
Cóż...
to nie rozmowa na telefon.
Spotkajmy się.
Kiedy chcesz.
- Mam plany, więc będę się zbierać. - Dobra, pa.
Hye-jeong! Wychodzę.
- Dobra, cześć. - Do jutra!
- Jasne. - Pa.
BANKOWOŚĆ INTERNETOWA
WPISZ HASŁO
Pożyczasz komuś pieniądze?
Nie, to dla ojca.
Na co?
Ukradłem mu coś.
Coś za 300 000 wonów?
Alkohol.
Mówiłeś, że pije tylko soju.
- Nie chcę, żeby mówił mamie. - Nic nie rozumiem.
Ale nigdy nie pożyczaj nikomu pieniędzy, nawet przyjacielowi.
A kiedyś pożyczyłem?
Wiem, że tak
i że wiele razy ci nie oddali.
Dlatego nie znoszę twoich znajomych.
APTEKA WOORI
Dobry wieczór.
Ostrożnie.
No wiesz,
przecież nie umówiłem cię z Jeong-in za jego plecami.
Czemu ostatnio jest dla mnie taki chamski?
Wkurza mnie tym.
Spróbuj go zrozumieć.
Czyli teraz się z nią spotykasz?
Człowieku.
Zaczynasz mnie przerażać.
Nadal jesteś sobą?
Wyświadcz mi przysługę,
postaraj się go znieść.
Rozumiem go.
Ale on się z tym nie kryje i inni ludzie w pracy to widzą.
To mnie dobija.
Zrobi się nerwowo.
Musisz być cierpliwy.
A tobie co? Wygrałeś i udajesz, że ci go szkoda?
Czemu się o niego martwisz?
Nie martwię się, ale rozumiem, co musi teraz czuć.
Przyjąłeś postawę „miłuj wroga swego”?
Mógłby pomyśleć,
że się wywyższasz.
Na to już nic nie poradzę.
Dziwak z ciebie.
- Nic mi nie jest. - Nie śpiesz się tak.
Dziękuję.
Cappuccino gotowe!
Jeong-in też tak robi.
Jak?
Brzmisz zupełnie jak ona.
Siostry bywają do siebie podobne.
Fakt.
Chcesz porozmawiać o Si-hoonie, zgadza się?
Państwa zamówienie.
Wiem o kredycie.
O tym mówisz...
Nie mogę mu pomóc,
już mu to wyjaśniłem.
To po co mnie tu zaprosiłeś?
Chodzi o Jeong-in?
Tak.
Nie znam szczegółów,
ale widzę, co się dzieje.
Ale nie powinieneś
rozmawiać o tym ze mną.
Jeong-in jest mi bliska,
ale nie chcę się wtrącać w jej prywatne sprawy.
Ona też by tego nie chciała.
Jeong-in bardzo zależy na samodzielnych decyzjach,
więc to rozumiem.
Ale to, co się stało...
Nie mogę o tym zapomnieć.
Wiem, że szanuje ciebie i twoje opinie,
więc chciałem o tym z tobą porozmawiać.
Mrożone americano.
Mamy w tej chwili...
burzliwy okres.
Myślisz,
że da się to naprawić?
To już niemożliwe?
Co chciałeś mi powiedzieć?
Mam ci pomóc naprawić twój związek?
Nie powinieneś sam o to zadbać?
Boże...
Ona czuje coś
do innego faceta.
Chyba nie poprosisz, żebym ją od tego odwiodła?
Wiedziałaś o tym?
To musiało cię zaboleć.
Rzecz w tym,
że ja nie mogę tego zmienić.
I jako jej siostra...
szanuję jej decyzję.
A jeśli jest samotnym ojcem?
Umawia się z facetem, który ma syna.
To samotny ojciec.
Odbudowa naszego związku jest drugorzędna.
Nie możemy pozwolić, żeby się z nim związała.
Nie myśli trzeźwo. Nie mogę tego odpuścić.
SEO-IN
Spotkałam się dziś z Gi-seokiem. Możesz przyjść?
Pewnie, że tak.
- Serio? - Tak.
Muszę jechać do Seo-in.
- Czemu? - Smacznego.
Na razie.
Nie wiem.
Z początku to wykluczałam.
Bez względu na to, czy zerwałabym z Gi-seokiem,
w życiu nie myślałam o tym, żeby się z nim wiązać.
Ale...
zdałam sobie sprawę,
że ciągle siedział mi w głowie.
Mimo że on...
mnie odtrącał,
ja trzymałam się go mocniej.
Zaczęłaś coś do niego czuć.
To rozumiem, ale...
Jest jeszcze Eun-u.
To imię jego syna.
Rozumiem.
Pewnie tak to odbieram,
bo go kocham.
Albo to przez to, że z natury lubię dzieci.
Jeszcze nie wiem.
Ale tak czy siak,
wprost uwielbiam...
Eun-u.
Nawet nie wiem, od kiedy tak czuję.
Zaczęło mi na nim zależeć.
Przepraszam.
Wybacz, że ci nie powiedziałam...
i tak cię zmartwiłam.
Przepraszam za wszystko.
Seo-in.
Poradzę sobie z tym.
Jasne?
Nie złoszczę się.
Po prostu mi wstyd.
Jestem w ciąży.
Chciałam usunąć dziecko.
Wiem, to okrutne.
I...
pomyślałam nawet...
że to niewinne dziecko jest karą.
Ale jak ty możesz...
Będziesz...
świetną mamą.
Poradzisz sobie.
Musisz.
Dobrze.
Boże.
- To moja siostra. - Cześć.
Miło cię poznać, Ji-ho.
Dzięki. Ciebie też.
I...
przepraszam.
Udam, że tego nie słyszałam.
Dziękuję.
Co ty tutaj robisz?
Ja tylko...
- Czyhałeś na słynną prezenterkę? - Hej.
Co myślisz?
Która ładniejsza?
W sumie nigdy nie mówiłeś, że jestem ładna.
Serio? To śliczna kobieta.
Wiem. Dlatego tak ją lubię.
- Mówiłeś, że kochasz. - Tak.
Żałuję, że wcześniej nie powiedziałam Seo-in.
Zamartwiałem się.
Miałeś na mnie nie czekać.
To przeze mnie, więc to byłoby nieodpowiedzialne.
Przyznaję, że masz gadane.
Dla ciebie przyjąłbym nawet cios.
Kto by śmiał mnie uderzyć? Myślisz, że bym nie oddała?
Nie oceniaj książki po okładce. Jestem bardzo silna.
To będę uważał.
Mówię serio.
Nie pozwolę cię skrzywdzić.
Wystarczą mi te słowa,
nie próbuj robić wszystkiego sama.
Jak mógłbym siedzieć z boku i patrzeć?
Nie chcesz, żebym był frajerem.
No to posłuchaj mojej rady.
Nie chcę oberwać.
To się zachowuj.
Obiecuję.
No to jak?
Jestem ładna czy nie?
Robi się późno. Jedźmy już.
No weź.
- Czekasz na komplement? - Nie bądź taki.
Czyli uważasz, że nie jestem ładna?
Pora już jechać.
Więc tego nie powiesz?
Nie sądziłam, że Gi-seok upadnie tak nisko.
Jest tak samo żałosny jak Si-hoon.
Może od razu powie mamie i tacie?
Muszę jutro wyjść wcześniej na spotkanie.
Nie możesz odpuścić.
Powiedz mu, żeby przestał.
Na to liczy.
Kiedyś się wkurzałam, żądałam spotkania
i się godziliśmy.
Myśli, że znów będzie tak samo.
Pewnie nie może uwierzyć, że jeszcze nie zadzwoniłam.
Nawet jeśli to intryga, zapomnisz o tym tak po prostu?
Seo-in
i Ji-ho uważają, że nie powinnam go prowokować.
- Będziesz czekać, aż się podda? - Łatwo nie odpuści.
Skontaktuje się też z mamą i tatą?
Powiem rodzicom, zanim do tego dojdzie.
Jeong-in.
Możliwe, że tam zginiesz.
Jestem gotowa na najgorsze.
- Dasz sobie radę? - Tak.
Wracaj do środka.
- Złapię ci taksówkę. - Nie trzeba.
- To nie problem. - Nie.
Pójdę już, dobranoc.
- To ta prezenterka wiadomości? - Tak.
Co to za miejsce? Jakiś bar?
Tak. Często spotykają się tam muzycy.
DYREKTOR LEE TAE-HAK
- Halo? - Spotkajmy się na lunch.
- Cóż... - Masz inne plany?
- Tak, przepraszam. - Nie ma za co. To kończę.
- Zawsze przed posiłkiem. - Dobrze, do widzenia.
- Dziękujemy. - Do widzenia.
Cały dzień na nogach.
Musisz być zmęczona.
Ostatnio mamy większy ruch.
Odkąd Ji-ho zaczął szukać szczęścia,
mam więcej pracy.
Pokrętna logika.
- Dodaj to do zamówienia. - Dobra.
Po prostu się cieszę.
Nikomu nie zależy na tobie bardziej ode mnie.
To prawda. Na lunchach zawsze powtarza:
„Ji-ho zasługuje na szczęście.
Oby spotkały go same dobre rzeczy”. Ciągle się o ciebie martwi.
Gadanie.
Kiedy Jeong-in tu wpadnie?
- A co? - Chcę się z nią zobaczyć.
Może kiedyś.
No weź. Powiedz, żeby przyszła dzisiaj.
Przez ciebie teraz myśli, że mam mnóstwo tajemnic.
Fakt, koszmarny z ciebie facet.
- Czemu? - Za długo by gadać.
Jesteś oddanym synem. Sprawy finansowe, twoje byłe...
Hye-jeong, proszę cię.
- Kiedy się z nią spotkam? - Co?
Ji-ho chce, żebym się spotkała z jego koleżanką z pracy.
Zaczynasz poznawać jego znajomych.
Chodź tam ze mną.
Ja? Po co?
Ona jest jego wsparciem.
Wystawisz mnie?
Nie powiedziałam, że to popieram.
Muszę przekonać rodziców. Dołożysz mi nerwów?
A co z rodzicami Ji-ho?
Nie ma gwarancji, że cię polubią.
Ale przynajmniej nie będą cię ignorować jak rodzice Gi-seoka.
Przez nich czułam się tragicznie.
Ji-ho będzie miał o wiele trudniej.
Jeszcze się tym nie martw, bo to cię wykończy.
Czyli mi pomożesz?
Najpierw pomogę Ha-rin.
Proszę cię, serio?
Dam sobie radę sama.
To trzeba było nie narzekać.
I tak zaraz przyjdzie Yeong-ju.
Nigdy nie pracowałam nad klubem książkowym,
a co gorsza przyjdą dzieciaki.
Podobno potrafią poznać, czy ktoś jest dobrym człowiekiem.
Moja siostra ma dzieci i zrozumiała,
że są dla nas jak najlepsze lustro.
Mówi, że dzieciaków nie da się oszukać.
Nie chcą, żeby ktoś ich nienawidził,
więc nic nie mówią, nawet jeśli cię nie lubią.
Czyli potrafią udawać, że kogoś lubią.
Pewnie.
Co tak nagle zastygłaś?
Co? Tak po prostu.
- Dobrze się bawiłeś? - Tak.
Eun-u, tu jest za dużo kurzu.
Weź telefon dziadka i idź do domu.
- Zaraz przyjdę. - Dobrze.
Mamy stertę masek. Czemu ich nie używasz?
Musisz je nosić.
Czemu się zacięło?
Kilka dni temu wypiłem tylko łyka.
Wielkości całej butelki?
Co?
Kiedy ja tyle wypiłem?
Wykończysz mnie.
Boże.
Powodzenia.
Panie Kwon.
To zostało. Proszę przejrzeć...
Słyszę.
Kierownik chce to mieć na jutro rano.
- Wydajesz mi polecenia? - Nie.
Przepraszam.
Cześć, Gi-seok.
Możesz teraz rozmawiać?
Kilka minut.
Masz na dzisiaj jakieś plany?
Czemu pytasz?
Dawno się nie widzieliśmy
i oprócz tego chcę pogadać o kredycie.
Cóż, dzisiaj...
Może być kiedy indziej.
Chodzi o Jeong-in?
Co?
Spotkałem się z ojcem. Martwił się o ciebie.
O co?
O twój ślub.
Powinienem z nim porozmawiać.
Dzień dobry.
- Późno pan dziś jadł. - Tak.
Pan Kwon już za pana zapłacił.
Słucham?
Wyszedł, zanim pan przyszedł.
Boże.
O matko.
BIURO KIEROWNIKA
Ty do mnie?
Tak. Słyszałem, że opłacił pan mój lunch.
Widziałem, jak przyszedłeś sam, mimo że podobno miałeś plany.
Uznałem, że się na mnie obraziłeś,
więc wyszedłem po cichu.
Po prostu ktoś odwołał spotkanie.
Trzeba było do mnie zadzwonić, nawet w ostatniej chwili.
Wydaje mi się, że twoja córka umawia się z kimś innym.
Przeczuwałem to, ale najwyraźniej to prawda.
Nic mi o tym nie wiadomo.
Kto panu nagadał takich bzdur?
Czyli nic o tym nie wiesz?
O czym?
Mówi pan tak, bo nie zna pan mojej córki.
To porządna dziewczyna,
nigdy by tego nie zrobiła.
A co dokładniej pan słyszał?
Po prostu się domyślam.
Twoja córka nie chce ślubu z Gi-seokiem.
Wiedziałeś?
Ona tylko tak mówi.
Teraz sporo młodych nie wierzy w małżeństwo.
Pewnie dlatego tak panu powiedziała.
Możliwe, że Gi-seok też nie jest taki chętny.
Za naszych czasów było inaczej.
Sam pan często to podkreśla.
Jesteś pewien, że nie spotyka się z nikim innym?
Tak.
Nigdy by tego nie zrobiła.
Wyglądasz jak na rozmowie o pracę.
Bzdura, jest spoko.
- Ji-ho jest... - Jaki? Dokończ.
Nawet nie zaczęłam.
O co chodzi?
To mistrz robienia rzeczy, które wkurzają kobiety.
Zdarza mu się pożyczać znajomym pieniądze.
Jeśli znajomym, to mogę to zrozumieć.
Nawet nie próbuje odzyskać pożyczki.
- To by mnie wkurzało. - Yeong-ju, słuchaj...
Co jeszcze?
Czy to kolega, ktoś z klasy, czy kumpel kumpla,
na spotkaniu zawsze płaci za wszystko.
- Nie zawsze. - Milcz.
A wszystkie kobiety traktuje jak Święty Mikołaj.
Że co?
Kupujesz im prezenty urodzinowe i świąteczne, jak tylko o tym wspomną.
W takim razie musisz go rzucić.
Ona przesadza, bo się upiła.
Mam do nich zadzwonić?
Do kogo?
W ogóle mi nie pomagasz.
Jeong-in, rozumiesz, co chcę ci powiedzieć?
Pewnie, nie martw się.
Z łatwością ustawię go do pionu.
Lubię cię.
- Wychodzisz? - Chcę się przewietrzyć.
Co się stało? Coś z żołądkiem?
- Iść z tobą? - Nie trzeba.
Witamy!
- Czekaj, ja poleję. - Dobra.
Dziękuję.
Rozmowy o ślubie...
idą dobrze?
Średnio.
Między wami nigdy nie ma burzliwych emocji.
A ty ile pieniędzy potrzebujesz?
Trudno o zdolność kredytową,
ale sam mógłbym ci pomóc.
Państwa zamówienie.
Czyli masz trochę kasy.
To nie tak.
Ale w jakimś stopniu mogę ci pomóc.
- To dla ciebie. - Dzięki.
- To dobra knajpa. Jedz. - Dobra.
Uraziłem cię?
Nie potrzebuję pieniędzy ani kredytu.
Rozumiem. Czyli wszystko już gotowe?
Mój kredyt skończy się rozwodem.
Mąż musi słuchać żony.
Ale dziękuję za pomoc.
Nie będę cię już nękał.
Nie mów tak.
Zrobiła coś jeszcze gorszego.
- Jesteś dziś gadatliwa. - Cicho.
Gdy miałam prawie 40 stopni gorączki,
Jeong-in oglądała przy mnie film na laptopie
i piła sobie piwo
bez mrugnięcia okiem.
To wprost niewybaczalne.
Czyli Jeong-in nie jest zbyt opiekuńcza.
- Dokładnie! - W ogóle nie jest troskliwa.
Nagle przestałeś mnie lubić?
- Lubię cię mimo tego. - Mimo że nie jestem troskliwa?
Nie szkodzi, bo ja jestem.
Drzwi się otwierają.
Pa.
Drzwi się zamykają.
Winda jedzie na górę.
Drzwi się zamykają.
No widzisz?
Gi-seok spotka się z moim tatą?
Ji-ho, zajmę się tym.
Jak długo mam się za tobą ukrywać?
Nie pozwolę Gi-seokowi zawsze stawiać na swoim.
Zrozumienie i czekanie nie działa.
On chce mnie pokonać.
Ani Gi-seok, ani twój ojciec łatwo nie odpuści.
Gi-seok nie będzie milczał.
Powinien pan wybrać nam datę.
Trzeba kuć żelazo, póki gorące.
Ustalmy datę ślubu.
Widzę, że już wiesz.
Ale nie wyciągaj pochopnych wniosków.
Nigdy nie będę unikał spotkania z Ji-ho.
Wiesz, co to znaczy.
Wyjedźmy w jakieś fajne miejsce z Eun-u.
Znowu się wzruszyłeś. Jesteś za miękki.
Dzięki ci, Boże.
Jestem zakochana.
Napisy: Małgorzata Fularczyk